Goeiedag!
De lente is er volop, eindelijk! De dagen worden langer, het groen komt weer tot leven en nu de zon zich wat vaker laat zien, kriebelt het om naar buiten te trekken. Een klein ommetje, een wandeling in de tuin, even genieten van frisse lucht en bloesems: het doet deugd. Ook hier in huis kijken we uit naar de uitstappen die de komende weken gepland staan.
Fijn dat u zich alvast inschreef! Vorige maand trok ik met m’n man naar Zonnebeke voor een wandeling. M’n beide ouders zijn afkomstig van de Westhoek. Jarenlang gingen we er elke zondag op familiebezoek. Het voelt een beetje als ‘thuiskomen’.
Het werd zo’n uitstap waarbij je voortdurend even blijft kijken: naar het jonge lentegroen, naar de open velden, naar de stille paadjes … en soms ook naar iets onverwachts. Zoals het houten beeld van een heks, dat met haar brede grijns en mandje langs de wandelroute opduikt: een vrolijk en wat raadselachtig figuur.
Verderop kwamen we bij een bijzonder kunstwerk: twee handen die een groot hart dragen, met daarin een vredesduif. Het monument werd ontworpen door kunstenaar Peter Coopman. Het wil tonen hoe vrede moet worden gedragen en beschermd. De handen symboliseren zorg en verbondenheid, het hart verwijst naar menselijkheid en hoop, en de duif blijft wereldwijd een teken van vrede. Rond het monument ligt een lange strook stalen prikkeldraad, als herinnering aan de oorlog die deze streek ooit tekende. Tegelijk groeien er rozen rond het monument — een beeld van hoe leven en zachtheid uiteindelijk sterker kunnen zijn dan geweld. Ook de wegwijzer van de ‘Via Sacra – Western Front Way’ viel op.
In deze streek, die zo sterk verbonden is met de Eerste Wereldoorlog, krijgt wandelen vanzelf een extra laag. Je geniet van de rust en schoonheid van het landschap, en beseft tegelijk dat die stilte hier ooit ver te zoeken was.
Net die combinatie maakte de wandeling zo bijzonder. Zonnebeke is vandaag groen, open en uitnodigend. Je hoort vogels, ziet de natuur volop ontwaken en wordt onderweg verrast door kunst en kleine details. Maar onder dat mooie decor ligt ook een geschiedenis die ons eraan herinnert hoe waardevol vrede en geborgenheid zijn.
Die gedachte blijft ook vandaag nazinderen. Op veel plaatsen, ver weg maar soms ook dichterbij dan we zouden wensen, zijn rust, veiligheid en vrede helemaal niet vanzelfsprekend. Hoe kostbaar is het om gewoon samen buiten te kunnen zijn, te kunnen praten, te lachen en onderweg verwonderd halt te houden bij een grijnzende heks of een kunstwerk vol hoop. Misschien zit daar ook iets moois in voor deze maand: aandacht hebben voor het lichte én het ernstige. Voor kleine verrassingen die een dag kleur geven, maar ook voor dankbaarheid om wat goed is. We proberen er alvast elke dag mee vorm aan te geven: met nabijheid, zorg, een vriendelijk woord, een gedeeld moment.
De wandeling in Zonnebeke liet vooral een warm gevoel achter. Een herinnering aan een mooie lentedag, aan een landschap vol verhalen, en aan het belang van vrede — niet als groot en afstandelijk begrip, maar als iets dat begint in hoe we met elkaar omgaan.
Hebt u ook zo’n wandeling in gedachten? Eentje die je raakte of die je blijft koesteren? Of kijkt u in het bijzonder uit naar wat misschien de komende weken staat gepland? We horen het graag ...
Met warme groet en alvast veel leesplezier!
Els